شما آبگوشت را از همان مواد تشکیل دهنده مادربزرگتان درست می کنید، اما به نظر می رسد صاف است، فاقد آن روح عمیق و تقریبا ملموس است.
به گزارش خبرنگار HERE NEWS، راز نه در ترکیب، بلکه در ریتمی است که به خاطر سرعت آن را به طور جبران ناپذیری از دست داده ایم.
آشپزهای گذشته برای جوشاندن روی لبه اجاق، زمانی که سطح آن فقط گهگاهی و با تنبلی با حباب میلرزید، وقت گذاشتند.
عکس: Pixabay
در این سکوت و بدون جوشش شدید است که پروتئین ها و بافت های همبند تمام آب خود را به تدریج و بدون کدر شدن رها می کنند و چربی ها به آرامی امولسیون می شوند.
این آبگوشت آب طعم دار نیست، بلکه یک شهد متراکم و درخشان است که در یخچال به شکل ژله ای قوی در می آید. این آشپزی نبود، بلکه کیمیاگری بود که بر اساس زمان و توجه ساخته شد.
همچنین بخوانید
- وقتی کیمچی از سس گوجه فرنگی مهم تر است: چرا غذاهای کره ای جهان و یخچال های ما را تحت سلطه خود درآورده اند.
- چرا همه کتلت ها را فراموش کردند: آنچه در پشت رونق پروتئین های گیاهی در پشت بسته بندی های زیبا پنهان شده است
