دنیای مدرن، با سرعت دیوانه وار و انبوهی از مسئولیت ها، بی سر و صدا ما را وادار می کند که عزیزان خود را نه به عنوان افراد زنده، بلکه به عنوان مجموعه ای از گزینه های مفید ببینیم.
به گزارش خبرنگار اینجا نیوز، شوهر «نان آور» و «دستیار تعمیر» است، زن «نگهبان اجاق» و «سازمان دهنده روزمره» است.
و به نظر می رسد که این یک وضعیت طبیعی است، تا زمانی که یک روز به خود فکر می کنید که در پشت این همه عملکرد، آخرین باری را که به سادگی به چشمان این شخص نگاه کرده اید، و نه از طریق او – به لیست کارهایی که باید انجام دهید، فراموش کرده اید. البته در زندگی مشترک جایی برای مسئولیت ها و نقش ها وجود دارد.
عکس: اینجا خبر
طبیعی است که انتظار داشته باشیم یک شریک کارآمد باشد – او می تواند درآمد کسب کند، مرتب کند، در مواقع سخت حمایت کند. مشکل زمانی شروع نمی شود که این کارکردها وجود داشته باشند، بلکه زمانی شروع می شود که آنها به تنها ارزش تبدیل می شوند و علاقه به فرد، دنیای درونی، افکار و احساسات او را جایگزین می کنند.
این نگرش مصرف کننده اغلب از دوران کودکی می آید. اگر والدین از کودک بهعنوان یک «بسط خودشیفته» استفاده میکردند – به دستاوردهای او میبالیدند در حالی که خواستههای واقعی او را نادیده میگرفتند، آن شخص با دیدی تحریفشده نسبت به صمیمیت بزرگ میشود.
او نمی داند چگونه یک شخصیت کل نگر را در دیگری ببیند و خود را تنها به عنوان ابزاری برای حل مشکلات ارائه می دهد. کلیشه های اجتماعی فقط به آتش می افزایند.
نگرش هایی مانند “مرد باید فراهم کند”، “شما باید یک پدر خوب برای فرزندان خود پیدا کنید” یا “شور بی ثمر است، شما نیاز به محاسبه سرد دارید” شما را مجبور می کند که شریک زندگی خود را نه بر اساس ندای قلب خود، بلکه بر اساس دیکته ماشین حساب داخلی خود انتخاب کنید. ازدواج به یک قرارداد سودآور تبدیل می شود که در آن نکته اصلی تحقق نکات است و نه لذت با هم بودن.
تناقض این است که چنین اتحادیه های “کارکردی” می توانند بسیار با ثبات به نظر برسند. دو فرد مسئول به خوبی با بحران ها کنار می آیند، خانه ای می سازند و بچه ها را بزرگ می کنند.
فروپاشی بی سر و صدا زمانی رخ می دهد که همه وظایف خارجی تکمیل شوند. و شرکا با وحشت به یکدیگر نگاه می کنند و متوجه می شوند که آنها غریبه هستند و فقط با شبکه ای از تعهدات و عادت متقابل به یکدیگر متصل هستند.
سکس در چنین روابطی اغلب اولین چیزی است که می میرد. این یک عمل صمیمیت و اشتیاق نیست، بلکه مسئولیت یا ابزار دیگری برای تصور می شود.
بازی، معاشقه، خودانگیختگی ناپدید می شود – همه چیزهایی که به دلیل علاقه به یکدیگر به عنوان یک مرد و یک زن، و نه به عنوان بازیگران نقش های “شوهر” و “همسر” متولد می شوند. وضعیت را فقط می توان با تغییر آگاهانه در تمرکز – از کارکردها به شخصیت نجات داد.
ما باید دوباره یاد بگیریم که سوال بپرسیم نه “چه کار کردی؟”، بلکه “وقتی این کار را انجام دادی به چه چیزی فکر می کردی؟” چه احساسی دارید؟” نه به گزارش، بلکه به اینکه چگونه دنیای درونی شریک زندگی تان در حال تغییر است، چه طوفان ها و اکتشافاتی در پشت اعمال روزمره او پنهان شده است، علاقه مند باشید.
مهم است که به طور منظم از متن زندگی روزمره خارج شوید و در مورد موضوعاتی که به مسئولیت ها مربوط نمی شود ارتباط برقرار کنید. یادتان هست در اولین قرارهایتان درباره چه چیزی صحبت کردید؟
درباره رویاها، کتاب ها، برداشت ها، ترس ها. همین گفتگوهاست که تار و پود صمیمیت را ایجاد می کند که زیر بار زندگی روزمره پاره نمی شود.
تقسیم مسئولیت ها طبیعی است، اما خطرناک است که خود را در آنها دفن کنید. به خودتان اجازه دهید گاهی اوقات نقش ها را تغییر دهید و نظم ایجاد شده را بشکنید تا در یک روال گیر نکنید.
به یاد داشته باشید که شما نه تنها یک تیم مدیریت خانه هستید، بلکه دو نفر نیز هستند که زمانی یکدیگر را برای گذراندن زندگی مشترک انتخاب کردهاند و نه تنها فضای مشترک را به طور موثر حفظ میکنند. در نهایت، مرز بین عملکرد سالم و استفاده بسیار نازک است.
با یک سوال ساده مشخص می شود: آیا در رابطه شما جایی برای “من و شما” به عنوان شخصیت های زنده و متغیری که برای یکدیگر جالب هستند باقی مانده است؟
یا همه چیز به کار هماهنگ دو چرخ دنده در مکانیزمی به نام “خانواده” منتهی شد؟ این مکانیسم ممکن است بی عیب و نقص کار کند، اما کسی برای زندگی در آن وجود نخواهد داشت.
همچنین بخوانید
- وقتی کنترل عشق را خفه می کند: چگونه مراقبت را از میل سمی به مالکیت تشخیص دهیم
- آنچه در پشت نارضایتی های متقابل پنهان است: زمانی که هر دو احساس استفاده می کنند، اما به زبان های مختلف صحبت می کنند
